HP De Tijd: ‘Vrouwen dragen zelf bij aan stereotypering’

Willen we dan nog steeds onze huwbaarheid bewijzen? (Bron: HP De Tijd 7 februari 2015)

Willen we dan nog steeds onze huwbaarheid bewijzen? (Bron: HP De Tijd 7 februari 2015)

Dit viel nou weer even op, afgelopen weekend. Een artikel in HP De Tijd over vrouwen in de media. Het was aan de lichtvoetige kant, maar droeg toch een gewetensvraag in zich. We leven in een tijd dat vrouwen (nog steeds) in de minderheid zijn als het gaat om vertegenwoordiging in de media. Als er al eens een vrouw aan bod komt in een serieuze krant of televisie-uitzending, werkt dit op een of andere manier bepaalde stereotyperingen in de hand.

Opvallend is dat interessante vrouwen niet zelden zelf stereotyperingen in de hand werken door de manier waarop ze zich profileren. ~ Lisa Bouyeure, HP De Tijd

Volgens journaliste Lisa Bouyeure, die het betreffende artikel voor HP De Tijd schreef, dragen vrouwen hier zelf aan bij. Ze zegt: “Opvallend is dat interessante vrouwen niet zelden zelf stereotyperingen in de hand werken door de manier waarop ze zich profileren.” Waarmee ze doelt op vrouwen die de behoefte voelen om náást datgene waar ze goed in zijn of veel van weten nadrukkelijk melding te maken van het feit dat ze vrouw zijn. En niet zomaar een vrouw, maar een vróuwelijke vrouw.

Toegevoegde waarde

Waarom doen vrouwen dit? Het lijkt alsof we op die manier waarde willen toevoegen, alsof het ons onderscheidt. “Ik ben niet ‘gewoon’ goed in iets, ik ben goed in iets en ook nog eens een vrouw!” Misschien een slimme zet om op te vallen tussen het overwegend mannelijke aanbod, aannemende dat vrouwelijkheid dan een asset is dat voordeel biedt. Waarschijnlijker is echter dat het teruggrijpt op de identiteitscrisis waar vrouwen al decennia lang (zo niet langer) mee worstelen.

Biologisch bepalend

Vrouwelijk zijn (lees: zorgzaam en aantrekkelijk zijn) is van oudsher het kenmerk waarmee keuzes in de biologische sfeer worden beslecht. Daar weten vorige generaties vrouwen alles van. Met vrouwelijk zijn trok je nu eenmaal de betere mannelijke partner aan, waaruit vervolgens gewoontetrouw het huwelijk ontstond met de welbekende conventionele taakverdeling: hij de slimme kop die voor maatschappelijk aanzien moest zorgen, zij de zorgzame en aantrekkelijke vrouw die hem moest helpen dit doel te bereiken. Samen het ideale plaatje.

Relatiekandidaat met meerwaarde

Nu kunnen we bij hoog en bij laag volhouden dat de tijden veranderd zijn en dat vrouwen evengoed hun mannetje staan als de mannen zelf. Maar ook vandaag de dag willen de meeste vrouwen nog altijd graag een gezin stichten en de biologie is niet zo snel geëvolueerd als de maatschappij. Het zou dus best eens kunnen zijn dat wij vrouwen met onze vrouwelijkheid onbewust nog steeds willen onderstrepen dat we ongeacht onze mentale capaciteiten en onze economische zelfredzaamheid nog altijd een relatiekandidaat met meerwaarde zijn. En dat zou een andere kijk geven op emancipatie anno nu.

Bekijk het artikel van Lisa Bouyeure hier >

Geplaatst in Elders gezien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.