Ik was ‘de perfecte vrouw’ en doodongelukkig

'Onomkeerbaar', vanaf hier was er geen weg meer terug. (Let ook even op het woordje 'moet', links in beeld.

‘Onomkeerbaar’, vanaf hier was er geen weg meer terug. (Let ook even op het woordje ‘moet’, links in beeld.

Mensen maken heel wat keuzes in hun leven zonder zich bewust te zijn van de match ervan met hun persoonlijkheid. Zo kan het gebeuren dat wat van buiten perfect lijkt, van binnen heel depressief voelt. Ik stoeide hier zelf ook een tijd mee.

‘Normaler dan gek word ik toch niet’, schreef ik eens als favoriet citaat op mijn Facebookpagina. Dat was een zelfbedachte recalcitrante reactie op ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’, de volkswijsheid die in mijn jeugd door de Calvinistische wandelgangen klonk. Het leek een waarschuwing te zijn: Als je je kop nu niet snel in dat maaiveld terugtrekt, zal het je bezuren tot in lengte van dagen. En hoe goed bedoeld het wellicht ook was (niemand wil immers een social outcast zijn), ik kreeg er vooral een beperkt gevoel van. Alsof ik werd gedwongen tot iets dat ik eigenlijk niet echt wilde doen.

Laf verzet

Een verzetsactie, dus. Maar een behoorlijk laffe, want ik schreef dit op in een periode dat ik heel erg mijn best deed om te zijn wat (en niet wie) ik dacht dat ik moest zijn terwijl ik erg weinig aandacht besteedde aan wie (in plaats van wat) ik dan eigenlijk wílde zijn.

De perfecte vrouw

Op zoek naar iets heel anders, sloeg ik dit weekend een oud dagboek open. Ik werd getroffen door een pagina waarop ik mijn ongenoegen uitte over de verwachtingen waaraan ik had te voldoen.

Ik had het allemaal mee, zo stond er opgesomd onder het kopje ‘perfecte vrouw’:

  • Ik ben slim
  • Ik ben mooi
  • Ik kan goed koken
  • Ik ben creatief
  • Ik heb een slimme succesvolle man
  • Ik woon in een mooi huis

Maar toch was ik boos. Het stond er in grote letters naast: “Ik ben boos dat ik maar steeds iemand moet zijn die ik niet ben.” Ik wist op dat moment niet eens zo goed of ik nu kwaad moest zijn op mezelf of op anderen, maar de woede was er en misschien nog wel meer de frustratie. Van buiten leek het inderdaad perfect, maar waarom voelde ik me dan zo somber? En wat moest ik in vredesnaam doen om mezelf en mijn leven in evenwicht te brengen?

Van buiten leek het perfect, waarom voelde ik me dan zo somber? En wat moest ik in vredesnaam doen om mezelf en mijn leven in evenwicht te brengen?

Onomkeerbaar

Onder dit rijtje met deugdzame eigenschappen zette ik op een later moment een dikke zwarte streep en paginabreed het woord ‘onomkeerbaar’. Dat was voor mij het moment waarop ik besloot mezelf te leren kennen. Ik wist niet veel, maar wat ik wél wist, was dat ik dít niet meer wilde. Dus ik moest iets in beweging zette. Met hulp van een coachprogramma en veel introspectie en zelfreflectie begon ik daarom aan mijn ontdekkingsavontuur.

Ik stond nogal naïef in mijn leven

Inmiddels weet ik dat ik tot die tijd nogal naïef in mijn leven stond. Ik deed gewoon maar wat. Ik zette levensbepalende stappen zonder er bij stil te staan dat je keuzes kunt maken die bij je passen. Mijn studie, mijn partner, mijn woonplaats, het leek allemaal okee, maar heel bewust was ik er niet mee bezig. En hoe had ik dat ook anders moeten doen als ik niet eens wist wie ik eigenlijk was?

Ik zette levensbepalende stappen zonder er bij stil te staan dat je keuzes kunt maken die bij je passen.

Het besef

De belangrijkste ontdekkingen die ik deed in de maanden en jaren die volgden, hadden precies hiermee te maken. Ik ontdekte dat ik de uitgebreide moeite die ik altijd nam om mijn vriendjes te leren kennen, nog nooit voor mezelf had genomen.  Nu deed ik dat wel en ik leerde mezelf steeds beter kennen. De normen en waarden die belangrijk voor mij waren, de bezigheden waar ik plezier van kreeg, de emotionele behoeften die ik had… Mensen helpen, ruimte voor zelfontwikkeling hebben, me veilig en geborgen voelen in mijn relatie, genieten van mooie muziek en lekker eten, filosofische gesprekken aangaan met vrienden… Pas op dat moment begon ik mij te beseffen wie de vrouw was met wie ik al die jaren al optrok en die mij elke ochtend in de spiegel aankeek.

Pas op dat moment begon ik mij te beseffen wie de vrouw was met wie ik al die jaren al optrok en die mij elke ochtend in de spiegel aankeek.

Ik vond mijn kompas terug

Stap voor stap ben ik vervolgens mijn leven gaan inrichten op een manier die beter bij mij paste. Een eigen ruimte in huis waar ik ongestoord mijn ding kon doen, of dit nu muziek luisteren of kleding maken was. Meer afspraken met vrienden en vriendinnen die net zo nieuwsgierig in het leven stonden als ik. Veel minder van die drukke feesten en partijen waar ik mezelf zo vreselijk kwijt kon raken en veel meer ruimte voor 1-op-1 contact, omdat ik daar zoveel beter mee uit de voeten kon. Langzaam vond ik op die manier mijn kompas terug en durfde ik mij los te maken van de dwingende verwachtingen die mij al die tijd hadden geplaagd.

Het is niet eng

Bovenal heb ik geleerd dat verandering helemaal niet eng hoeft te zijn. Er was een tijd dat ik bang was om de spreekwoordelijke beerput van mijn identiteit open te trekken, omdat er vast allemaal spoken naar boven zouden komen die mij bang zouden maken. En dat ik dan vast allemaal moeilijke ingrepen moest gaan doen om een leven te creëren dat meer bevredigend moest zijn, terwijl het waarschijnlijk hartstikke bedreigend zou voelen.
Maar achteraf kan ik zeggen dat je achter die deur, onder je bed en in die donkere kelder niets anders tegenkomt dan jezelf, met alle eigenschappen en gevoelens die je al die tijd al bij je droeg. Er is geen groter spook dan dat deel van jezelf dat je niet kent. En van spoken kom je af door ze te leren kennen. Het is als het licht aandoen in die donkere kast om erachter te komen dat die enge man die zich daar ophoudt in werkelijkheid de oude overjas van je vader is. Ik geloof heilig dat als je ervoor kiest jezelf meer geluk te gunnen, je in de processen die jou daarheen leiden nooit méér geconfronteerd wordt met jezelf dan je op dat moment aankunt.

Als je ervoor kiest jezelf meer geluk te gunnen, word je in de processen die je daarheen leiden nooit méér geconfronteerd met jezelf dan je op dat moment aankunt.

Het mag best wat tijd kosten

Het gaat hier om een organisch proces en dit mag best wat tijd kosten. Sommige inzichten die mij vandaag de dag erg veel voldoening geven, hebben er jaren over gedaan om te landen. En ik weet zeker dat er nog talloze andere inzichten zijn die pas op een later moment in mijn bewustzijn zullen arriveren. Het geeft niet, want in de tussentijd bewandel ik het pad van wie ik ben met de geruststellende wetenschap dat ik ben wie ik ben, met alles erop en eraan, dus inclusief mijn vervelende en onzekere trekjes, inclusief de dingen waar ik (nog) niet zo goed in ben en inclusief mijn onwetendheid van alles wat ik (nog) niet weet.

Het was als samenwonen met een onbekende

Dat lijstje van die perfecte vrouw van destijds, was van een vrouw die probeerde te voldoen aan de verwachtingen waarvan zij dacht dat ze eraan móest voldoen. Zo kon het gebeuren dat ik met al mijn capaciteiten en al het goeds dat ik in mijn leven had, toch niet gelukkig was. Het was alsof ik samenwoonde met iemand (mezelf dus) die ik helemaal niet zo goed kende, die soms onverklaarbaar nukkig was en waarvan al helemaal niet te voorspellen viel wat haar blij zou maken of juist in woede zou doen uitbarsten.

De perfecte vrouw 2.0

Ik heb nu een nieuw lijstje van de perfecte vrouw. Wil je het weten?

  • Ik ben slim
  • Ik ben mooi
  • Ik kan goed koken
  • Ik ben creatief
  • Ik heb een slimme en succesvolle man
  • Ik woon in een mooi huis

Inderdaad, precies hetzelfde als voorheen. Maar het had allemaal niets betekend zonder deze zeer belangrijke aanvulling:

  • Ik weet wie ik ben
  • Ik weet wat ik wil

Mijn definitie van perfect is veranderd

Wat bovenal is veranderd, is mijn definitie van perfect. Perfect was voorheen ‘voldoen aan verwachtingen’. Perfect is nu ‘erg tevreden met mijn leven en zeer dankbaar dat ik dit mag delen met uitzonderlijk veel mooie mensen’.

Stoei jij ook met alles wat zo perfect lijkt, maar wat jou niet per se gelukkig maakt? Neem dan de moeite om met mijn hulp jouw Routekaart naar Geluk te maken. In één sessie weet je meer van jezelf dan je ooit door hebt gehad en snap je ineens hoe je echt geluk in jouw leven kunt brengen. Kijk maar eens op www.renergiq.nl/routekaart-naar-geluk

En jij? Wat zijn de verwachtingen waar jij mee stoeit? En hoe probeer je jezelf hiervan te bevrijden? Schrijf het hieronder op en praat mee!

Geplaatst in Blog Ghislaine en getagd met .

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.