Echt wel dat jij een favoriete mok hebt!

De kleur van je koffiebeker, lekker belangrijk! Nou, inderdaad!

De kleur van je koffiebeker, lekker belangrijk! Nou, inderdaad!

Ook al zeg je vaak dat het je niet zoveel uitmaakt, je hebt altijd een voorkeur. Hiervoor uitkomen is trouw zijn aan jezelf, of je nu je zin krijgt of niet. Vanaf nu geef jij daarom jouw mening bij elke vraag die jou gesteld wordt, zelfs als het over je favoriete koffie- of theebeker gaat.

‘Maakt mij niet zoveel uit.’ ‘Kies jij maar.’ ‘Wat jij wil.’ Hoe vaak geef jij dit soort antwoorden als iemand jou iets vraagt? Chinees of pizza? De rode of de blauwe mok? De sportbijlage of het kunstkatern? Het lijkt allemaal niet zoveel uit te maken. Het is allebei eten, de kleur doet niet veel af aan de functionaliteit van de beker en uiteindelijk lees je toch de hele krant wel. Maar je begaat een zonde, als je dit soort antwoorden geeft. Iedere keer weer. Want je liegt dat het een lieve lust is. Je hebt namelijk wél een voorkeur. Je hebt altíjd een voorkeur.

Schenk maar eens in dan

Wat zeg je? Maakt het je echt niets uit? Goed, laat maar zien dan. Ga maar naar de keuken en schenk een kop koffie of thee in. Alleen voor jezelf, er is verder niemand in de buurt. Trek het kastje met de mokken open en pak er maar eentje. De rode of de blauwe, welke wordt het? Maakt niet uit welke kleur? Prima, pak er nou maar eentje. Goedzo. De rode dus. Ja, het had net zo goed de blauwe kunnen zijn. Maar de rode stond dichterbij. Of de blauwe mist een scherfje. Of die rode heb je van je nichtje cadeau gekregen.

Je hebt altijd een voorkeur

Je hebt gelijk hoor, het maakt heus niet zoveel uit of je jouw koffie of thee nu uit de rode of de blauwe mok drinkt. Het had zelfs net zo goed die zwarte kunnen zijn, of die reclamemok van het Wereld Natuur Fonds. En als het moest had het zelfs een theeglas kunnen zijn. Of een plastic beker. Maar wat ik je wil laten zien, is dat je ondanks alles wel degelijk een voorkeur hebt. Er kunnen talloze bijzonder onbelangrijke argumenten zijn om te kiezen voor die ene mok, maar je moet wel degelijk kiezen, want je wilde koffie of thee en rechtstreeks uit het koffiezetapparaat of de waterkoker drinken is op zijn minst niet zo comfortabel te noemen.

De manier waarop je met kleine keuzes omgaat, zegt veel over hoe je met grote keuzes omgaat.

Kiezen is trouw zijn aan jezelf

Waarom maak ik nou zo’n punt van die mok? Omdat de manier waarop je met kleine keuzes omgaat, heel veel zegt over de manier waarop je met grote keuzes omgaat. Kiezen is kleur bekennen. Jouw mening geven, betekent jouw persoonlijkheid erkennen. Jouw voorkeur uitspreken is trouw zijn aan jezelf. Dit is het gedrag dat bij anderen respect afdwingt. Hierdoor zien ze dat jij stevig in je schoenen staat en zullen ze op zijn minst rekening met jou willen houden. Je zult niet altijd je zin krijgen, maar je bent in elk geval voor jezelf gaan stáán.

Met goede bedoelingen jezelf wegcijferen

Dit is een stuk krachtiger dan niet kiezen. Als jij beslissingen vaak aan anderen overlaat, dan ben je waarschijnlijk een pleaser. Ik snap het wel, want je wilt graag dat anderen het naar hun zin hebben en je zou het vervelend vinden als jij nou net degene bent die de harmonie verstoort. Maar hiermee cijfer je jezelf weg. Dat sluipt erin en het gaat van kwaad tot erger. Wie kent niet een vrouw die haar eigen achternaam had willen houden, maar toch die van haar man aannam? Of een vrouw die helemaal niet naar het buitenland wilde verhuizen, maar toch ging toen haar partner die door hem zo vurig gewenste expatfunctie kreeg aangeboden? Of een vrouw die graag in de binnenstad was gebleven, maar die toch in die nieuwbouwwijk is gaan wonen? Of een vrouw die haar fulltime baan niet wilde opgeven, maar toch parttime is gaan werken toen er kinderen kwamen?

Wij hebben er een handje van om toe te geven aan wat de ander wil, zonder ooit voor onze voorkeur uit te komen.

Compromissen sluiten

Uiteraard: waar mensen iets met elkaar hebben af te stemmen, zullen compromissen moeten worden gesloten. Maar een compromis is het gemiddelde tussen twee uitgangspunten, terwijl wij er nogal een handje van hebben om alvast toe te geven aan wat de ander wil (of wat wij dénken dat die ander wil), zonder ooit voor onze voorkeur uit te komen. Gewoon omdat we niet moeilijk willen doen. Maar hiermee maken we die ander vrijwillig belangrijker dan onszelf. Waarom doen we dit? Zodat die ander dan tenminste van ons houdt? Zodat we niet het risico lopen om afgewezen, uitgelachen of overbluft te worden? Het kan zo veilig en zeker lijken. Maar als jij zo druk bezig bent om het die ander naar de zin te maken, wie zorgt er dan voor jouw geluk? …   …   … (Hoor je de echo?)

Doe je mond open

Zeggen wat we denken of vinden is een vaardigheid die we vaak niet van huis uit meekrijgen. Maar hij is wel te oefenen. Je hoeft niet te verwachten dat je voortaan altijd je zin krijgt, maar je kunt er wel voor zorgen dat je gehoord wordt. Gewoon omdat jij belangrijk bent. De enige manier waarop dit lukt, is door je mond open te doen en te zeggen wat je wilt. Hoe onbelangrijk het onderwerp ook lijkt te zijn. Je zult zien dat je er steeds beter in wordt en bovendien dat je jezelf nog beter leert kennen ook. Je wordt je immers bewust van gedeeltes van jezelf waar je eerder niet zo bij stil hebt gestaan.

Schrap ‘maakt mij niet uit’ voorgoed uit je woordenboek.

Begin met kleine stappen

Zoals voor alles geldt, geldt ook hier: begin klein. De volgde keer dat iemand jou vraagt ‘Chinees of pizza?’, zeg je gewoon waar jij de meeste trek in hebt. (Ik zou voor pizza gaan.) En als het om de krant gaat, kies je voor het gedeelte dat je het liefst wilt lezen. (Pak lekker het hoofdkatern!) En vooruit, als de kleur van die vermaledijde mok echt zo belangrijk is, dan ga je voor die rode. Of die blauwe. Maakt niet uit, bepaal je voorkeur en zeg het hardop! Want dat iemand anders jou vraagt wat je voorkeur is, betekent dat jouw keuze welkom is. Idealer krijg je het niet! Verban het ‘maakt mij niet uit’ voorgoed uit je woordenboek. Pak je kans, zeg wat je wilt, maak duidelijk wat jouw keuze is. Elke keer weer. Dit is een belangrijke eerste stap als het gaat om naar jezelf luisteren en beter voor jezelf opkomen. Dit is goed voor je zelfvertrouwen. Oefen erin, speel ermee, je zult zien dat het steeds makkelijker wordt, en ook leuker. Dus kom op: spreek jouw waarheid. Jij bent de enige die hem kent!

En jij? Wat zijn die kleine keuzes die jij meestal laat schieten omdat het zo belangrijk niet lijkt? Of de grote, waarbij je merkt dat je steeds weer je mond houdt terwijl je eigenlijk iets zou moeten zeggen? Schrijf het hieronder op en praat mee!

Geplaatst in Blog Ghislaine en getagd met , .

2 reacties

  1. Je hebt zo gelijk, Ghislaine!
    Want als jij de keuze niet maakt, doet iemand anders het voor je en dat is meestal niet de keuze die je zelf zou maken.

    Mooie blog! Thanks.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.