Weg met die afhankelijkheid; hou van jezelf!

Voor wie je die bloemen zaterdag ook koopt, of aan wie je dat kaartje ook stuurt, zorg dat je het zélf mooie bloemen vindt en dat het kaartje jóuw smaak is.

Voor wie je die bloemen zaterdag ook koopt, of aan wie je dat kaartje ook stuurt, zorg dat je het zélf mooie bloemen vindt en dat het kaartje jóuw smaak is.

Als je niet van jezelf houdt, kun je ook niet van een ander houden. Zo onomwonden staat het in het doorsnee zelfhulpboek omschreven. Maar toch hechten wij meer waarde aan acceptatie door een ander dan aan acceptatie door onszelf. Dat gaan we voortaan anders doen.

De eerste en misschien wel enige die jij voor Valentijnsdag een kaartje stuurt of bloemetje geeft, ben je natuurlijk zelf. Want Valentijn is de dag waarop je jouw liefde laat blijken aan de persoon van wie je het meeste houdt. En dat ben je zelf, toch?

Als je jezelf volledig accepteert om wie je bent, heb je niet langer de bevestiging van een ander nodig.

Was het maar waar. Als iedereen van zichzelf hield, dan hadden we minder last van ruzies en depressiviteit. Liefde heeft namelijk alles met acceptatie te maken. Als je jezelf volledig accepteert om wie je bent, heb je hier niet langer de bevestiging van een ander voor nodig. Einde strijd, einde onzekerheid.

Een zaak op leven of dood

De reden dat wij toch vooral bezig zijn met wat anderen van ons denken, is dat wij hier op een bepaald punt in ons leven nogal afhankelijk van waren. Je kon wel blakend van eigenwaarde in je wieg of peuterbedje liggen, maar als je de goedkeuring van jouw ouders niet weg kon dragen, werd het risico te groot dat je niet verzorgd zou worden. In een fase dat je dit nog niet zelf kon regelen, was liefde dus niets minder dan een zaak op leven of dood. Daarom deed je je best om je ouders te behagen in ruil voor hun liefde.

Schijnwaarheid

Helaas is de leeftijd waarop we dit soort wetmatigheden ontdekken ook de fase waarin onze basisprogrammering wordt vastgelegd. Zo ontstaat dus al vroeg de vaste overtuiging dat wij onze geliefden een plezier moeten doen om het zelf goed te hebben. Ook al kunnen we later prima voor onszelf zorgen, we blijven hier naar handelen. Misschien wel lange tijd lijkt het ook echt waar te zijn, maar de kans is groot dat je inmiddels hebt ontdekt dat het een schijnwaarheid is.

Daar zit je dan, met een gebroken hart en een deuk in je zelfvertrouwen.

Afhankelijkheid

Het zwakke punt in dit systeem is de afhankelijkheid van wat een ander mens van jou vindt. En niets is nu eenmaal zo veranderlijk als de mens. Wat vorige week hozanna was, blijkt morgen opeens niet meer interessant. Wat vandaag op trouw lijkt, gaat morgen opeens over in ontrouw. En wat er zojuist nog was, is over een half uur volkomen onverwacht verdwenen. En daar zit je dan, met een gebroken hart en een deuk in je zelfvertrouwen.

Vrij om jezelf te zijn

Is dit een pleidooi om dan maar te stoppen met de liefde? Nee, zeker niet. Blijf lekker houden van de mensen om je heen. Waar ik heen wil, is dat een relatie meer geluk brengt als je zélf besluit dat jij om van te houden bent. De hele jij, met alles erop en eraan. Je bent dan namelijk van niemand anders afhankelijk voor bevestiging en dat geeft jou de vrijheid om volkomen jezelf te zijn en toch nog altijd geliefd te worden – door jezelf.

Het is bijzonder lastig om zomaar even te besluiten dat je de moeite waard bent. Maar het kan.

Gewoon zíjn

Dit maakt het samenzijn met anderen alleen maar leuker. Wat je uitzendt, krijg je immers terug, dus je zult steeds meer mensen ontmoeten die jou óók nemen zoals jij bent. Zo wordt omgaan met de mensen om jou heen een ontspannen en vrolijk feestje van gelijkgestemden. Niks meer je best doen om die ander ergens van te overtuigen. Niks meer onzeker worden omdat je niet weet hoe die ander zal reageren. Niks meer op je tenen lopen en over je grenzen heen gaan. Niks meer aanpassen. Gewoon zíjn.
Nu weet ik uit eigen ervaring dat het bijzonder lastig is om zomaar even te besluiten dat je de moeite waard bent. Maar het kan. Ik heb het voor elkaar gekregen en jij kunt het ook. Het begint ermee dat jij je bij alles wat je voor een ander wilt doen, afvraagt: ‘Maar wat vind ík hier eigenlijk van?’ Vind je het helemaal geweldig? Meteen doen! Vind je het niets? Doe het dan niet!

Offers brengen op jouw manier

Ik weet het: de liefde schrijft voor dat je af en toe een offer brengt voor die ander. Maar ik vind dat als je dan toch offers brengt, je dit best op jouw eigen manier mag doen. Bovenal vind ik dat je niets moet doen als je er niet zelf achter staat. Dus doe waar jíj in gelooft, kies voor wat jíj fijn vindt. Wordt het niet op prijs gesteld, dan heb je te maken met iemand die jou als persoon niet op prijs stelt en dat soort mensen horen niet thuis op jouw feestje. Dus voor wie je die bloemen zaterdag ook koopt, of aan wie je dat kaartje ook stuurt, zorg dat je het zélf mooie bloemen vindt en dat het kaartje jóuw smaak is. Je doet hiermee iets liefs voor een ander, met een duidelijke signatuur van jou zelf. Zo wordt het uiten van liefde aan een ander ook een liefdesbetuiging aan jezelf en dat is pas echt win-win.

En jij? Denk jij dat het mogelijk is om van jezelf te houden? Laat het hieronder weten en praat mee!

Geplaatst in Blog Ghislaine en getagd met .

Eén reactie

  1. Ik deel op deze plek graag de reactie die ik via Linkedin kreeg van Jeroen Schalk op bovenstaande blog.

    Hij scheef: “Interessante blog over iets waar ieder mens wel eens mee worstelt. Goede analyse, terechte conclusie van je ook. Wat ik alleen mis, is een concreet/tastbaar voorbeeld van hoe je de switch maakt tussen afhankelijkheid van de ander en gewoon zelf zíjn. Misschien kun je er alsnog een benoemen? ”

    Mijn antwoord was als volgt: “Hai Jeroen, Ook jij veel dank voor je complimenten! In reactie op jouw vraag: Hoe je de switch maakt van afhankelijkheid van de liefde van een ander naar zelfliefde verschilt per persoon. We worstelen nu eenmaal allemaal met onze eigen set aan overtuigingen. Maar in het algemeen geldt: zelfliefde volgt uit zelfkennis en zelfkennis volgt uit bewustzijn. Hoe meer jij je bewust bent van wie jij bent en waar jij voor gaat, hoe makkelijker het wordt om bij jezelf te blijven en je los te maken van de bevestiging van anderen.
    Daarom is het heel zinnig om je bij elke keuze die je maakt expliciet af te vragen: ‘Maar wat vind IK hier eigenlijk van?’ Door je eigen mening per geval te verkennen leer je jezelf steeds beter kennen. Ik schreef hier vorige week ook al over: http://www.renergiq.nl/kiezen-is-kleur-bekennen Hier ging het om de stelling dat je ALTIJD een voorkeur hebt, hoe onbenullig de aangelegenheid ook kan zijn. Mijn pleidooi is dat je die voorkeur dan ook ALTIJD uit. Hiermee erken je (een deel van) jezelf en dat is een zeer nuttige stap op weg naar bewustzijn, zelfkennis en zelfliefde.
    Een tweede weg, naast het verkennen van je voorkeuren en meningen, loopt via de verkenning van je gevoelens. Als iets je heel erg blij maakt of juist een heel naar gevoel geeft, zegt dit veel over wie jij als mens bent. Door te kijken wat je nu eigenlijk voelt (het gevoel met naam en toenaam te duiden) en vervolgens door te zoeken naar het waaróm van dit specifieke gevoel in deze specifieke situatie, zet je een flinke stap richting zelfkennis en via die halte naar zelfliefde. Leuk dat je me om een verduidelijking vroeg! Groeten, Ghislaine”

    En zijn reactie hierop was een fijne opsteker 🙂
    “Hoi Ghislaine, dank voor dit stukje uitleg. Dat ontbrak nog in de blog voor mijn gevoel. Tussen de regels lees ik overigens je overtuiging, dat vind ik gaaf om te zien. Keep up the good blog!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.