Faalangst, een oude bekende die zijn beste tijd heeft gehad

Faalangst is geen goed teammaatje voor jezelf zijn. Want jezelf zijn, betekent in jezelf geloven. Ook als je geen back-up krijgt van de mensen om je heen. Dat is niet altijd makkelijk. Maar ik ontdekte opeens dat ik word tegengewerkt door een oude angst, terwijl de nieuwe programmering al lang is ingezet. Wordt het dan toch nog a piece of cake?

‘Áls het een succes wordt, dan is het omdat ik de éérste was die erin geloofde, niet de laatste.’

Ik werk momenteel op de achtergrond aan de ontwikkeling van een groots plan. Het is iets dat dicht bij mijn hart ligt en dat maakt het spannend. Ik weet dat ik alle kennis en ervaring in huis heb om dit van de grond te krijgen. Bovendien is de financiele investering behapbaar en hoewel het verschrikkelijk veel tijd gaat kosten, weet ik dat het tijd is die voorbij zal vliegen, omdat ik het zo leuk vind om te doen. Maar emotioneel wringt er iets. Diep van binnen is er de onzekerheid dat het zou kunnen mislukken. Dat niemand zit te wachten op mijn ideeën.

Nu is het moment

Gisteren vertelde ik tegen een vriend over mijn plan en hij stelde op een gegeven moment de vraag: Wat als het mislukt? Ik ontdekte dat dit me niet eens zo bang maakte. “Dan kan ik maar beter zorgen dat ik het alles heb gegeven wat ik in me heb, want dan is het nooit voor niks geweest”, antwoordde ik. Dit voelde als de waarheid. Dit project uitwerken, is iets dat ik gewoon móet doen, zo’n ding waarvan ik later spijt heb als ik het niét heb gedaan. Ik ga het aan vanuit een positief en energiek gevoel; ik heb er echt zin in. Bovendien is nu ook echt het moment waarop het mag gaan gebeuren, dit voel ik heel duidelijk.

Bang voor mislukking

Maar toch knaagt die onzekerheid. Wat als niemand op mijn concept zit te wachten? Wat als ik het helemaal verkeerd zie en de behoefte aan mijn oplossing compleet verkeerd inschat? Daar kwam ik met mijn vriend ook over te spreken en hij wees minstens één zwak punt in mijn strategie aan. Dus wat als ik waardevolle tijd besteed aan iets dat niet gaat lukken? Of de hamvraag: wat als ik hiermee de verkeerde keuze maak?

Terug in mijn schulp

Door het gesprek met mijn vriend ontdekte ik dat mijn onzekerheid veel te maken heeft met de behoefte aan bevestiging van buitenaf. Ik zou graag zien dat mijn plannen al bij voorbaat worden omarmd door iedereen die ook maar een beetje als ‘doelgroep’ is aan te merken. En door al mijn vrienden en familie uiteraard. Dus als iemand dan een gat schiet in mijn plan, doet het pijn. Vroeger zou ik me dan hebben teruggetrokken in mijn schulp, mijn plannen op de plank met andere verstofte wensdromen hebben geparkeerd en terug zijn gegaan naar het werk dat ik ken en kan. Lekker terug in mijn comfortzone, weten waar ik aan toe ben en welke actie er op welke reactie volgt.

Geen excuses

Maar opeens neemt mijn hart hier geen genoegen meer mee. Als vanouds kwam ik angstig mijn schulp binnnen rennen om me te verstoppen achter de bank, maar deze keer word ik zonder pardon teruggeduwd naar de deur. ‘Hup jij, terug naar buiten, laat die spoken maar kletsen. Geen excuses. Je probeert het gewoon nog een keer, want je voelt dat het kan en dat het gaat gebeuren!’

Succes is niet zo belangrijk meer

En zo is het: het kan en gaat gebeuren. Of het een succes wordt, is eigenlijk niet eens zo belangrijk meer. Ik wil het alles geven dat ik te geven heb. Er het mooiste van maken dat ik ervan kan maken. Dat moet genoeg zijn. En waar ik vastloop, kan ik terecht bij de talloze mensen die mij supporten. Om wie ik ben. Niet per se om wat ik van plan ben.

Ego zoekt bevestiging

Pas nu ik dit zit te schrijven, ontdek ik de ware paradox. Mijn ego wil zo graag bij voorbaat bevestigd worden (waarschijnlijk zodat ik de energievretende fase van faalangst over kan slaan) dat ik geneigd ben om de handdoek bij de minste geringste tegenwind in de ring te gooien. Tegelijkertijd durf ik, op het zelfde moment, uit te spreken dat als het mislukt ik er maar beter voor kan zorgen dat ik het alles heb gegeven dat ik het kán geven, omdat wat er daarna mee gebeurt, het beste is dat ermee kán gebeuren. Dit is verfrissend. Dit zou betekenen dat als puntje bij paaltje komt, mijn eigen oordeel het enige oordeel is dat echt telt.

Gesnapt: oud patroon

Opeens doemt het op, uit de existentiële mist die weleens om mijn hoofd hangt: die faalangst is een oud patroon waar ik automatisch in schiet als ik iets spannends ga doen. En in een (eveneens oude) reflex, grijp ik dan om me heen naar alle houvast die ik kan vinden. Mensen die zeggen dat ze in me geloven, dat ze hoe dan ook van me houden en me helpen herinneren dat ik nog nooit zo dicht bij mezelf ben geweest, dus dat het vast goedkomt. Dat is dus een gewóónte. Ingesleten gedrag waar ik me niet eens bewust van ben.

Ongemerkt groter gegroeid

Kennelijk heb ik ergens onderweg al het zelfvertrouwen gevonden om mijn hart te volgen en de dingen te doen die bij mij passen. Waar ik energie van krijg en blij van word. Klaar dus, met een bangebroek zijn. Het is relatief ongemerkt gegaan, maar kennelijk ben ik groter gegroeid dan die kleine meid die bij twijfel in haar schulp kroop en het niet eens probeerde zodat ze ook niet op haar bek kon gaan. Dus inderdaad: ik ga terug naar buiten en probeer het nog een keer. Ik pas het aan om het beter te maken. Ik gooi het over een andere boeg om een nieuwe ingang te vinden. Ik keer het binnenste buiten en zet het op zijn kop, het maakt niet uit hoe ik het doet, maar ik ga het doen omdat ik weet dat ik het kan en zal doen.

Ruimte en rust

En daar is dan die rust die ik nodig had, de ruimte om afstand te nemen en een nieuwe positie te zoeken. Met als ontnuchterende conclusie: áls het een succes wordt, dan is het omdat ik de éérste was die erin geloofde, niet de laatste. Dat is waarom ik elke keer dat ik even haper, daarna met frisse moed weer verder ga. Natuurlijk blijf ik mijn plannen delen met de mensen om mij heen, want hun kijk is een andere kijk dan de mijne en hierdoor bijna altijd van meerwaarde. Het gat dat gisteren ontstond, is alweer gedicht. Eens zien wat het volgende is dat ik kan vinden 🙂

En jij? Heb jij het idee dat je je tegen laat houden door faalangst? Kun je aangeven wat dit met je doet en hoe je het probeert tegen te gaan?

Geplaatst in Blog Ghislaine en getagd met .

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.